myśli zebrane na stos

Dzisiaj moi drodzy zdałam sobie sprawę, że normalnie nie nadążam za tym co się wokół mnie dzieje. Nie wiem jak, nie wiem dlaczego i coraz częściej muszę powtarzać "nie rozumiem". Co więcej nie rozumiem dlaczego się w ogóle nie przejmuję tym ostatnim przypadkiem. Ot, przypadłość natury.

Coś się dookoła mnie zmienia i co więcej sama się zmieniam. Gdybym wierzyła w boga, powiedziałabym, że za dużo coś tych zbiegów okoliczności. Ale że wierzę w ludzi to mówię: DZIĘKUJĘ !!! :*

Jakby jakaś kwiatkowa bomba atomowa czy coś. Wszyscy dookoła ładują mnie pozytywną energią. Pewna studentka farmacji a zarazem miłośniczka wszystkiego co dobre (np. ciacha) i piękne (ah, te kwiatki u Ciebie), pewna paczka pokręconych świrów z uczelni (choć od nich czasami łapię za dużo ironii, która zostaje w towarzystwie skazując niektórych na wieczne "jeżdżenie" po kimś, no i skazali mnie na 2 dni w posprzątanym pokoju :P Szybko to niedopatrzenie naprawiłam :) a także pewnemu zdołowanemu facetowi z Pomorza, za to, że miałam okazję się z nim trochę podzielić tą energią. Nawet Martyś po wypadku szybko odzyskuje siły i humor i staje do walki z gnębiącymi ją teoriami socjologicznymi (albo innym upierdliwcem) i zaległościami. I jakby nie dość to wpadam w autobusie ostatnio dosyć często na człowieka, który okazał się być doskonałym kumplem i wcale nie tak zarozumiały jak się wydawało ;)

Coś tak czuję, że dochodzę do momentu, w którym notka staje się zrozumiała tylko dla autorki - zatem kończę. Zamieszczam jeszcze tylko kawałek "Suomi on sun" - zawsze mi się kojarzący z czymś co dobre, stałe i z wiosną (tak, możecie odpalić to łagodny rock - wiecie ile czasu szukałam na dysku czegoś co nie popsuje wam bębenków? :P )