Na płaskim świecie

Myślałam jakby to było stanąć na końcu świata. Jakbym już doszła, usiadła na jego skraju zdjęłabym buty. Zwieszam nogi przez jego krawędź machając stopami i śpiewając piosenkę. Wesołą piosenkę. Potem rzucam butem by zobaczyć jak daleko będzie spadał w dół. Leci i leci... Wiecie, że koniec świata tonie w promieniach słońca? Zabawne. Czuć zapach morskiej fali, choć brak jest oceanu, a choćby zatoczki czy niewielkiej rzeczki. No więc machami sobie tymi stopkami, myślę i myślę, śpiewam i śpiewam, a tu nagle wypada Coś. Nie tam jakie byle-co, tylko poważne, szacowne Coś. Nie odzywa się i nic nie mówi. Patrzy wielkimi ślepiami - ani dobrze, ani źle. Patrzy jak się patrzy - powiedziałoby, ale tylko macha łapkami, pokazując coś obok mnie. Futerko mierzwi się Cosiowi na grzbiecie, gdy coraz szybciej zamiata powietrze usiłując przykuć moją uwagę do tajemniczego Onego stojącego obok. Czuję jego obecność. Nie, tym razem cwaniaczku nie odwrócę głowy. A on mi na to "KONIEC".
No i spadłam z końca świata.

P.S. Genialne wideo i śliczna piosenka, którą miałam kiedyś zamieścić na Onecie, ale nie wyszło. Powodzenia dla innych poszukiwaczy Końca Świata!