I'm stitting in my room with a needle in my hand, waiting for a tomb

Kiedyś zaczęłam biegać po skałach. Nagie stopy krwawiły na ostrych krawędziach kamieni. Starałam się tak bardzo, tak bardzo chciałam dotknąć słońca, które zamieszkało na szczycie. Pozwolić by jego promienie ślizgały się na moich włosach, by ręka utkana ze światła przeczesała je choć ten jeden raz. By odwieczne oczy spoglądające na świat, tak nieruchomo, jakby był tylko dosyć krzykliwą chwilą w nieskończoności spojrzały na mnie. Wdrapuję się na kolejne głazy. Jak niezgrabnie, jak niezdarnie pokonuję kolejne przeszkody.
Upadam. Szarość pokrywa się śliską warstwą karminu. Nie ocieram łez. Płaczę, wyję z szaleństwa. Przeklinam ciemność i modlę się do niej. Boję się każdego kroku, który przybliża mnie do jasności i pragnę jej, jak ziemia smagana suszą błaga o deszcz.
Potem się zatrzymuję. Przerażona. Dla mnie wędrówka się skończyła. Widzę ścieżkę, co pnie się w górę, ale dla mnie jest ona już zamknięta. Ot, splot okoliczności. Niby mogłabym iść dalej, ale to nie była by podróż do słońca tylko zawiści.
Teraz stoję na tej ostatniej skale. Podkulam nogi pod siebie, opieram głowę na kolanach, zasłaniając włosami twarz. Poczekam tu. Poczekam, aż znajdę rozwiązanie.
Rozwiązanie problemu, którego nie ma. Którego nie powinno być.

Ale przecież... przecież to nie opowiadanie o wędrówce, prawda?



P.S. W celu wyjaśnienia ewentualnych nieścisłości. Nie mam dołującego nastroju, raczej trzeźwe spojrzenie na świat. Wiem, że jestem silna i poradzę sobie z każdą przeciwnością losu i dziękuję, że jesteście obok mnie. Pewnie zrzędliwa jestem, bo mimo tego wciąż widzę 'needle' ale nie tylko 'in my hand'...