Wieczorne przemyślenia przy "Where at nigt the wood grouse plays"

Wieczorna pora na strząśnięcie kilku myśli, by marzenia przed snem stały się wolne od dnia codziennego i mogły przenieść w ten świat.

Co mnie dziś poruszyło? Po kolei. Dziś przeczytałam o pewnym Brytyjczyku mieszkającym w Australii, który postanowił sprzedać całe swoje dotychczasowe życie. Dom z pełnym wyposażeniem i pamiątkami, samochód, motocykl, ale także znajomości i miejsce pracy. Zobowiązał się wobec zwycięzcy aukcji, że przestawi go znajomym, a właścicielka sklepu w którym pracuje obiecała, że przyjmie go na dwutygodniowy okres próbny, a potem jeśli się sprawdzi – przyjmie go na stałe. Sam Brytyjczyk przeszedł nieudane małżeństwo, po którym nie mógł się otrząsnąć i postanowił w ten sposób zerwać z dawnym życiem. Sam przyznaje, że kiedy załatwi już wszystkie formalności, chciałby wyjść z portfelem w ręku frontowymi drzwiami i zamykając je – zamknąć dotychczasowe życie. Potem iść na lotnisko i wsiąść w pierwszy samolot, w którym znajdzie się wolne miejsce. Tam, gdzie go zaniesie chciałby rozpocząć nowe życie.

Pod tym artykułem (nomen omen na onecie) znalazło się mnóstwo komentarzy pt. „świr”, „niektórym to się w głowach już totalnie pomieszało”, „fajny sposób na zbicie kasy” itd. A dla mnie ten człowiek jest bohaterem. Potrzeba naprawdę wielkiej odwagi by odciąć się od tego co było i powiedzieć: teraz mam przed sobą pustą kartkę. Stając naprzeciw teraźniejszości bez oparcia w przeszłości – to za równo szansa na zaczerpnięcie oddechu świeżego powietrza, jak i strach – nie ma już do czego wrócić. Nie wiem czy zdecydowałabym się kiedyś na taki krok, nawet jeśli życie by mi zniszczyło wszystko co z mozołem budowałam. Pewnie zdecydowałabym się na bardziej radykalny krok. Z rozpaczy i z ciekawości. Jak Arystoteles.

Drugą rzeczą, która tym razem mnie wkurzyła był film emitowany na polsacie „Za linią wroga”. Pomijając fakt, że wystarczającym powodem do irytacji był brak meczu ;) to znowu amerykanocentryzm powalił mnie na oba kolana. Film z gatunku wojennych, w stylu, które lubię, ale znowu hasło „trzeba uratować świat = USA/Amerykanina” potrafiło wprowadzić waszą uniżoną w stan najwyższej irytacji. Fabuła opiera się na próbie dotarcia do swoich amerykańskiego pilota, który podczas wojny serbskiej z 1999 roku (eskalacja konfliktu etnicznego w Serbii, walki z separatystami, interwencje i naloty NATO) zostaje zestrzelony. Kiedy przełożony admirała, zdeterminowany by nie licząc się z ceną odbić pilota, przypomina mu, że może to zachwiać kruchą równowagę na Bałkanach – ten z czysto amerykańskim podejściem przypomina mu że przecież to obywatel Stanów Zjednoczonych Ameryki, po czym łamiąc przykazania przełożonych wyrusza mu na ratunek. Mało w tej opowieści bohaterstwa, kilka tylko obrazów przerażająco zniszczonych miasteczek. Za to wielka apoteoza sprytu Amerykanina, którego trzeba odbić nie bacząc na straty. A że przy okazji kilka tysięcy mieszkańców Bałkanów może stracić życie – oj, to ofiary niezbędne do ratowana świata. Sic!

Co jeszcze? Wątek personalny. Muszę się nauczyć widzieć w napotkanym człowieku istotę myślącą, zdolną do podejmowania racjonalnych wyborów i będącą w stanie odpowiadać za nie. Niestety z przerażeniem stwierdzam, że przytłaczająca część polskiego społeczeństwa nie jest w stanie spełnić tego warunku. Im więcej spotykam takich osób, tym bardziej mój brak zaufania, że ktoś jest sobie w stanie poradzić maleje. Kiedy więc w końcu spotykam osobę, która jest w stanie dokonać owych wyborów, to próbuję jej pomóc, perswadując swój punkt widzenia. A potem mam żal do siebie, albo się niepotrzebnie zamartwiam. Szalenie utrudnia to pracę w zespole, co w dzisiejszym świecie jest podstawową umiejętnością wymaganą na rynku pracy.

Ciągle też myślę o wyjeździe na MoR. Pozostało już tylko 15 dni. Nie mogę się doczekać. 6 dni, blisko 40 kapel i 10 tysięcy metali. Oj, chyba tego ostatniego najbardziej mi brakuje. Z jednej strony pewnie przytłaczająca część nas jest w pewnym stopniu muzycznymi rasistami i dyskryminujemy ludzi tylko ze względu na gatunek muzyki, jaki słuchają (przyznaję sama do nich należę) ale z drugiej strony kiedy widzę kostkę metala to wiem, że obok stoi mój brat. Rzut okiem na kapele i wiem jakie rozterki go targają. Czy to wesoły człowieczek od fajek i piwka, złośliwy i nieufny samotnik, nękany rozterkami egzystencjalnymi metafizyk, wkurzony na cały świat nacjonalista, szczery przyjaciel, chodzący człowiek-gitara, wojownik (i tu nie mam na myśli przenośni), literat, a może darzący najpierw rezerwą, a potem wielką przyjaźnią kumpel. Na codzień mijamy siebie, ograniczając się do najczęściej niewielkiego grona wypróbowanych znajomych (w których gronie zawsze znajduje się ten od którego fajki się pożycza, i ten który nigdy się do browara nie chce dołożyć ;) w autobusach raczej nie siadamy obok siebie, zawsze jednak z zainteresowaniem badając koszulkę/kostkę i dumając chwilę nad poświęceniem (nazywanym przez niektórych głupotą) metala który w temp. 31 stopni zachrzania w glanach (nie mówiąc już o nowych glanach, które zanim się wyrobią ścierają stopy do krwi – jak mi dzisiaj). Na festiwalach stawia się browara nie wiadomo komu, pali fajki ze znajomym z namiotu i organizuje zbiórkę na bilet dla łajzy, która zgubiła portfel. Wiemy kim jesteśmy i dlaczego jesteśmy. Nic nie integruje bardziej niż posiniaczone nogi od pogowania pod sceną ulubionej kapeli. Eh... już niedługo.

Na koniec: Zasypiam i wiem, że rano będę chciała otworzyć oczy. Rozespana i nie dokońca wybudzona ze snu będę kontynuowała w myślach opowieść, aż zamknie swoje brzegi. Zanim jednak wstanę i zapiszę – umknie spłoszona i nie wróci. Czasami wracają – po 3-4 latach znowu chichoczą do mnie w śnie. Ale cóż z tego, że uciekną – w końcu mam wakacje!